راو گینزبورگ · معمای آفرینش
137جایی که کابالا به فیزیک میرسد
رازِ فیزیک
ثابتِ ساختارِ ریز (α، آلفا) نیرویِ پیوندِ نور و ماده را تعیین میکند — اینکه فوتون و الکترون چگونه به هم میرسند. مقدارش تقریباً ۱/۱۳۷ است؛ عددی صحیح، بیهیچ دلیلِ شناختهشده.
ماکس بورن مقالهای نوشت با عنوان «عددِ رازآمیز، ۱۳۷». فاینمن گفت: «همهٔ فیزیکدانانِ خوب این عدد را به دیوارشان میزنند و نگرانشاند. این عدد از کجا میآید؟ کاش سرنخی داشتیم که او [خدا] چگونه میاندیشد تا چنین عددی بسازد.»
«هیچکس نمیداند چرا خدا ۱۳۷ را برای آفرینشِ نور برگزید.»
— Richard Feynman
پاسخِ کابالا
قبالا («دریافت») = ۱۳۷. خودِ نامِ سنّتِ نهانیِ تورات، عددِ نور است. و این تصادف نیست: گینزبورگ نشان میدهد که ۱۳۷ نخِ پنهانِ میانِ آفرینشِ روحانی و قوانینِ ماده است.
אמר — نور، آب، فلک
آری (راو ییتسحاق لوریا) آموخت: ریشهٔ אמر («گفتن») از حروفِ نخستِ אור (نور)، מים (آب) و רקיע (فلک) ساخته شده. هر سه، در دو روزِ نخستِ آفرینش پنج بار میآیند. «جهان با ده گفتار (אמר) آفریده شد» (آووت ۵:۱).
و این دقیقاً سه حالتِ نظریهٔ کوانتومی است: نور همچون موج (انرژی) ← همچون ذرّه (فوتون، قطرههای آب) ← جذبشده در فلک (ماده). «شب و روز» (לילה ויום) = ۱۳۷.
אופן — الکترون
یحزقیل در رؤیای ارابهٔ الهی «چرخی درونِ چرخ» را دید (يحزقیل ۱). الکترون نیز در پوستههایی گردِ هسته میچرخد — «چرخی درونِ چرخ». אוֹפָن («چرخ») = ۱۳۷. گینزبورگ پیشنهاد میکند که «اوفان» واژهٔ عبریِ «الکترون» باشد. ماده، از دلِ رؤیای مرکاوا.
ابراهام و نامِ خدا
زوهر نورِ روزِ نخست را به ابراهام میپیوندد — «ابراهامِ محبوبِ من»، روحِ عشق. ابراهام (۲۴۸) + نامِ یهوה (۲۶) = ۲۷۴، که میانگینش ۱۳۷ است. عشق و نام، با هم، ۱۳۷ را میزایند — همان نورِ روزِ اول.
יֵשׁ מֵאַיִן
هستی از نیستی
فوتون انرژیِ بیصورت است (אַיִן، «نیستی» = ۶۱). الکترون نخستین ذرّهٔ ماده است (יֵשׁ، «هستی» = ۳۱۰). «هستی از نیستی» = ۴۱۱ = ۳ × ۱۳۷. و ۱۳۷، سیوسومین عددِ اول است — تقسیمناپذیر، چون خودِ کوانتوم. ۱۳۷ پلی است: میانِ کابالا و علم، انرژی و ماده، روح و جسم. معمای آفرینش.
חַשְׁמַל
کابالا و فلسفهٔ یهودی