هر عکس، هر آهنگ، هر واژه‌ای که بر این صفحه می‌خوانی، در ژرف‌ترین لایه‌اش تنها دو نشانه است: ۰ و ۱. خاموش و روشن. کلِ تمدنِ دیجیتال بر همین دو حالت استوار است. و فیزیک‌دانان مدت‌هاست می‌پرسند: آیا خودِ جهان نیز، در بنیادش، دوتایی است؟ جان ویلر، یکی از بزرگ‌ترین فیزیک‌دانانِ سدهٔ بیستم، این را در عبارتی مشهور فشرد: «it from bit» — «هستی از بیت»: هر ذرّه، هر میدان، در بنیاد پاسخِ یک پرسشِ آری/نه است. واقعیت، در ریشه، اطلاعاتِ دوتایی است.

و شگفت این‌که نخستین کسی که نظامِ دوتایی را ساخت، خود آن را چون رازی الهی می‌دید. گاتفرید لایبنیتس، ریاضی‌دانی که در سدهٔ هفدهم حسابِ دوتایی را ابداع کرد، مبهوت بود که همه‌چیز را می‌توان تنها با ۰ و ۱ نوشت. او این را «تصویرِ آفرینش» (imago creationis) نامید: ۱ نشانهٔ هستی و خدا، ۰ نشانهٔ نیستی و خلأ. برای مدالی که طرح زد نوشت: «برای برآوردنِ همه‌چیز از هیچ، یک بسنده است.» آفرینش، برای او، همان گذر از ۰ به ۱ بود.

قلبِ آموزهٔ آفرینش در سنّتِ یهودی همین است: יֵשׁ מֵאַיִן (یِش مِآیین) — «هست از هیچ». خدا جهان را از مادّه‌ای پیشین نساخت؛ آن را از نابودِ محض برآورد. رَمبان (نَحمانیدس) در تفسیرِ نخستین آیهٔ تورات می‌آموزد که واژهٔ בָּרָא (بارا، «آفرید») دقیقاً همین را می‌گوید: برآوردنِ هستی از نیستی. این بنیادی‌ترین دوتاییِ هستی است: אַיִן (هیچ، ۰) و יֵשׁ (هست، ۱). آفرینش، گذر از یکی به دیگری است — همان بیتِ نخستین.

و کابالا ژرف‌تر می‌رود: این «هیچ» (אַיִן) نبودِ خدا نیست، بلکه پنهان‌ترین حضورِ اوست — نوری چنان بی‌کران که در نگاهِ ما چون تاریکی می‌نماید. صفر، پُری است که هنوز آشکار نشده. یک، همان پُری است که به هستی درآمده. جهان، بی‌وقفه، از ۰ به ۱ کشیده می‌شود.

دومین آیهٔ تورات، جهان را در نخستین لحظه‌اش چنین وصف می‌کند: «و زمین تُهو و بُهو بود» (پیدایش ۱:۲) — تهی و آشفته، خلأِ آغازین پیش از آنکه صورت گیرد. واژهٔ תֹהוּ (تُهو) در گیماتریا برابرِ ۴۱۱ است. و همین است ارزشِ عددیِ عبارتِ יֵשׁ מֵאַיִן (یِش مِآیین، «هست از هیچ»): ۳۱۰ + ۱۰۱ = ۴۱۱. آن تهیِ آغازین، در عددِ خود، دقیقاً همان اصلِ آفرینش را می‌گوید: چیزی که از هیچ برمی‌آید.

و اکنون قلابِ نهایی: ۴۱۱ = ۳ × ۱۳۷. همان ۱۳۷ که ارزشِ קַבָּלָה (کابالا) است و ثابتِ ساختارِ ریز که برهم‌کنشِ نور و ماده را در سراسرِ جهان حکم می‌راند — سه بار در تهیِ آغازینِ آفرینش نوشته شده است. صفر و یکِ آفرینش، عددِ نور را در خود سه‌گانه دارند.