در فیزیکِ کوانتوم پدیده‌ای هست به نامِ «درهم‌تنیدگی» (entanglement): دو ذرّه چنان به هم پیوند می‌خورند که دیگر دو چیز نیستند، بلکه یک نظامِ واحدند. هرچه دور شوند — یکی اینجا، دیگری در آن‌سویِ کیهان — هنوز چون یک‌تن رفتار می‌کنند. آنچه بر یکی می‌رود، در همان دم در دیگری بازتاب می‌یابد.

این تنها استعاره نیست. این دقیق‌ترین تصویری است که علمِ مدرن از پیوندِ دو هستیِ جدا دارد: دوگانگی که، در ژرفا، یگانگی است. کابالا همین را دربارهٔ جان می‌گوید.

در پیدایش ۲۲، خدا ابراهام را می‌آزماید: پسرش اسحاق را بربند و بر کوهِ موریا تقدیم کن. این لحظه را در عبری עֲקֵדָה (عَکِدا)، یعنی «بستن»، می‌نامند — نه «قربانی». نکته در بستن است، نه در کشتن.

و دو روح در آن کوه به هم بسته می‌شوند. ابراهام مظهرِ אַהֲבָה (اَهاوا، «عشق») است — صفتِ חֶסֶד (چِسِد، مهرِ بی‌کران، دستِ راستِ خدا). اسحاق مظهرِ יִרְאָה (یِراه، «ترس/هیبت») است — صفتِ גְּבוּרָה (گِوورا، تواناییِ بازدارنده، دستِ چپ). پدرِ عشق، فرزندِ هیبت را می‌بندد.

این درهم‌تنیدگیِ روحانیِ اسرائیل است: ابراهام و اسحاق پس از آن کوه، دو نیستند. عشق و ترس، بسته به هم، یک نظامِ واحد می‌شوند — درست چون دو ذرّهٔ درهم‌تنیده.