درسِ ساده یک اخلاقِ گوش است. ربه نجمن چیزی را جدی می‌گیرد که امروز پیشِ‌پاافتاده‌اش می‌کنیم: با چه‌کسی و با چه‌چیزی گوش‌هایت را تغذیه می‌کنی، تو را می‌سازد. خرافه نیست؛ همان شهودِ کهن است که موسیقی روح را پیش از ذهن به حرکت درمی‌آورد. نوازنده‌ای می‌تواند صدایی زرین و قلبی کج داشته باشد، و ملودی‌اش همان کجی را منتقل می‌کند.

درمانِ آشکار نیز به همان اندازه ملموس است: در مطالعهٔ منظم و شبانهٔ تورایِ شفاهی (گِمارا) فرو شو، و از درون مصون می‌شوی — می‌توانی هرکسی را «بی‌آسیب» بشنوی. از جهانِ پرهیاهو نگریز؛ از درون خود را زره‌پوش کن.

شنیدنِ بی‌گناهی وجود ندارد. یا نغمه تو را برمی‌کشد، یا در دامِ همان سرچشمه‌ای که از آن آمده گرفتارت می‌کند.

این یکی از ریشه‌های متنیِ عشقِ برسلوو به موسیقی است. برای ربه نجمن، نیگون آرایشِ خدمت نیست: یک فنّاوریِ روح است. نغمه، «مُلکِ درونی» را می‌سازد — توانِ تو در فرمان‌راندن بر خویش و راندنِ زندگی‌ات به‌سویِ آفریدگار. ملودیِ خود را چنان برگزین که رفیقِ خود را: «رفیقی برای خود بگیر» (آووت ۱:۶) را ربه می‌خواند «نای (قانه) را اصلاح کن» — گلو، سازِ آواز را.

و لبه‌ای هست: وقتی به‌راستی مَلخوتت را اصلاح می‌کنی، «می‌توانی بر هرچه بخواهی فرمان برانی» — و جهان می‌تواند ویران شود. ازین‌رو میشنا مُهر می‌زند: «هر انسان را به کفهٔ زَخوت (نیکی) داوری کن.» قدرتِ نغمهٔ بنا‌شده، فروتنیِ نیک‌داوری را می‌طلبد؛ زیرا خدا ویرانیِ جهان را نمی‌خواهد — آن را نه برای آشوب، بلکه برای آبادانی آفرید (یشعیا ۴۵:۱۸).

رازِ تمامِ این تورا، یک آناتومیِ شیرخوارگیِ روحانی است: هر صدا از پستانی شیر می‌خورد؛ تنها پرسش این است که از کدام.

و رازِ اصلاحِ والاتر: نه‌تنها در برابرِ موسیقیِ کج زره‌پوش‌شدن، بلکه رهاندنِ آن — بیرون‌کشیدنِ جرقهٔ اسیر و بازگرداندنش به سرچشمه. داوود می‌دانست حتی نغمه‌ای را که از «پشتِ» قداست می‌آید برکشد. تنها le-atid (در آینده)، آن‌گاه که «خداوند بر تمامِ زمین پادشاه خواهد بود» (زخریا ۱۴:۹)، خزّان‌ها دِعا و سِخِل خواهند داشت: «زَمّرو مَسکیل» (تهیلیم ۴۷:۸).

و اژدها و درخت (سودِ اگادا): اژدهایی که می‌بلعد، مطالعهٔ she-lo lishmá (نه برای خود) است؛ درختی که همه‌چیز را در می‌نوردد، خِسِدِ ابراهیم است (וַיִּטַּע אֵשֶׁל). خِسِدِ شبانه از اژدها نیرومندتر است. سوفِر با احتیاطِ مفهومی می‌افزاید: נָחָשׁ (اژدها) = ۳۵۸ = מָשִׁיחַ گماتریایی کلاسیک است، اما ربه نجمن اینجا آن را به‌کار نمی‌برد؛ تنها به‌مثابهٔ طنین می‌آوریم، نه در دهانِ او — رهبری با ذات، نه با عدد.