ربه نجمن اولین فرمان را نه یک دستور، بلکه یک وعدهٔ آگاهی می‌خواند: «من، هَوایا، اِلوهیمِ تو هستم.» همان دهانی که رحمت است (هَوایا)، همان است که داوری است (اِلوهیم) — و هر دو «اَنوخی» («من») هستند.

راهِ عملی برای رسیدن به این «دانستن» فلسفی نیست، بلکه رابطه‌ای و گفته‌شده است: به یک استادِ راستین نزدیک شو، او را نگه دار، و آنچه بر دوش می‌کشی را با صدایِ بلند به او بگو. اعترافِ گفته‌شده نزدِ حَخام، همان سازوکارِ عینی است که با آن، داوری همچون عشق آشکار می‌شود. این خودآزاری نیست: بیرون کشیدنِ حروفی است که در استخوان‌ها مانده‌اند و بازگرداندنشان به فرمِ مقدسشان.

اینجا آموزشِ بعل‌شم‌طوو دربارهٔ هَشگاجا پراتیت (تدبیرِ خاص) یکپارچه می‌شود: هیچ برگی از درخت نمی‌افتد مگر به فرمانِ آسمان، و هر چیزی که به آدمی می‌رسد، پیامی است که به او فرستاده شده. ربه نجمن به این ایمان رادیکال‌ترین شکل و سازوکارش را می‌دهد: کافی نیست باور کنی «همه به سودِ من است» (گَم زو لِطووا)؛ ربه می‌خواهد این باور به دَعَت — دانشِ استوار — بدل شود.

و ظرافتِ روان‌شناختی: موشه می‌توانست ستایشِ خود را که هر روز در تورا خوانده می‌شود بشنود بی‌آنکه مغرور شود، تنها به سببِ فروتنیِ کاملش — و به همین سبب قدرتِ کفاره داشت. فروتنی زیوری اخلاقی نیست: تواناییِ فنیِ دریافتِ نور بدون تصاحبِ آن است. حَخامی که می‌تواند اعترافت را بشنود بی‌آنکه داوری‌ات کند، همان است که «چون پس‌مانده» (کَه‌شیرَییم) شده — که «اَیین» شده.

رازِ ژرف: مَلخوت همان حروف (אוֹתִיּוֹת) است، و در هر حرف یک رَتزون (اراده) از اِین سوف پوشیده شده که فرم ندارد. بازگرداندنِ مَلخوت به ریشه‌اش، همان زَرقاست که «به جایی که از آن گرفته شد پرتاب می‌شود.»

به همین سبب موشه = اَیین («خرد از نیستی می‌آید»)، و مرگش کلایمکسِ کابالیستیِ تورا است: در شَبات، در مِنحا، در «رَعَوا دِرَعَوین» (ارادهٔ اراده‌ها) درگذشت — چون تمامِ وجودش را نابود کرده بود. «مقابلِ بِیت پِعور» به خاک سپرده شد: پِعور، آن که «دهان می‌گشاید»، دیگر نتوانست بگشاید، چون موشه مَلخوت را تصحیح کرد؛ و «هیچ‌کس گورش را ندانست» — حتی خودِ موشه — چون در اِین سوف نابود شد.

و اینجا صدایِ بعل‌هَسولام با زبانِ «هیشتَووتِ هَتزورا» (برابریِ فرم) طنین می‌اندازد: نابودی نمی‌تواند دائمی باشد. رَتزو (دویدن به سویِ اِین سوف، از دست دادنِ دَعَت) بی رَتزوِ شوو (بازگشت به یِش، بازیافتنِ دَعَت) نابودی است، نه خدمت. بزرگی در بازگشت است: تنها هنگامِ بازگشت، آدمی رِشیمو — نقشِ آن وحدت — را با خود می‌آورد، و تازه آنگاه می‌داند که هَوایا و اِلوهیم یکی‌اند: همه چیز خوب است و همه چیز یکی است.