انسان موظف است برای اصلاحِ تمامِ جهان دعا کند. اما دعا دو زمان دارد. تا حکم مُهر نشده، مستقیم دعا می‌کنی. همین‌که مُهر شد، دعایِ آشکار دیگر بالا نمی‌رود: باید آن را در روایتی به‌ظاهر بی‌گناه بپوشانی، تا نیروهایِ سِتَمگر بازش نشناسند و سدِ راهش نشوند.

و از کجا بدانی در کدام زمانی؟ از شادی‌ات هنگامِ میتزوا: اگر در میتزوایی نتوانی شاد شوی، همان‌جا حکم فرود آمده. اما پیش‌شرطِ آن شادی، قلبی راست‌شده است — و آنچه قلب را راست می‌کند، صدایِ رعدآسایِ دعایی است که با نیرویی پاک، از ذهنی بی‌خامِتز و ترسی راستین، گفته شود.

اینجا قلبِ جسیدیسمِ بعل‌شم‌طوو می‌تپد: خدا را برای خودِ شادیِ خدمت خدمت کن، نه برای مزد. ربه دو جان را در یک انسانِ دیندار تمیز می‌دهد: آن که «برای گرفتنِ مزد در عالَمِ آینده» عمل می‌کند — و اگر مزد را از او بگیرند، دیگر عمل نمی‌کند — و آن که چنان در میتزوا می‌سوزد که هر پاداشی را پس می‌زند، چون عالَمِ آینده‌اش هم‌اکنون درونِ همان میتزواست. اولی خدا را از دور می‌بیند، تار؛ دومی از نزدیک، روشن.

و وارونگیِ جسیدیِ شگفت: نزاع‌هایِ میانِ صدیقان، پیامی برای توست — دعوتی به بازگشت از خامِتز به مَتزا، «از مرگ به زندگی» (مِشلی ۱۵:۳۱).

ربه تمامِ تورا را با زوهر می‌بافد: صدایی که ابرها را می‌یابد و رعد می‌شود (زوهر ۳:۲۳۵ب)، قوچِ اسحاق، «مَتزوتایِ صدیقان بر ضدِ سیترا آخرا». اما عصبِ لوریانی/زوهری، همان «شیتوف» است — درآمیختنِ گِوورُت در حَسادیم. گِوورایِ تنها، داوریِ محض است، حکم، مرگ؛ اما همین گِوورا چون درونِ حِسِد پوشیده شود، رعدی آشکارگر می‌شود که ویران نمی‌کند، بلکه می‌گشاید.

و به زبانِ بعل‌هَسولام: «خواستنِ گرفتن برای گرفتن» (مزدِ عالَمِ آینده) وارونه می‌شود به «گرفتن برای دادن» — شادی در خودِ میتزوا همان لحظه‌ای است که «کلی» دیگر از خدا مزد نمی‌طلبد و به شادیِ خودِ او درمی‌آید: «یِسمَح یسرائل بعوسایو» (تِهیلیم ۱۴۹:۲).