در الفبای عبری سه حرف هست که با بقیه فرق دارند: آلِف (א)، هِی (ה) و یود (י). این‌ها تنها صامت نیستند؛ می‌توانند حاملِ صدا هم باشند — همان کاری که «ا»، «و» و «ی» در فارسی می‌کنند. کابالا آن‌ها را «حروفِ نَفَس» می‌نامد: حروفی که خود دیده نمی‌شوند، اما به دیگران اجازهٔ شنیده‌شدن می‌دهند.

در کابالا هر حرف را می‌توان «کامل نوشت» (میلوی): به‌جای خودِ حرف، نامش را می‌نویسند و ارزشِ عددیِ نام را می‌شمارند. برایِ این سه حرف نتیجه چنین است:

«در آغاز خدا آفرید» — سه واژهٔ نخستِ تورات. حال حروف را از اول بشمار. نخستین آلِف (א) سومین حرفِ تورات است. نخستین یود (י) پنجمین. و نخستین هِی (ה) دوازدهمین. یعنی این سه حرف، به ترتیبِ نخستین پیدایش، چنین می‌آیند: א · י · ה.

«نور باشد، و نور شد» (پیدایش ۱:۳) — نخستین آفرینشِ گفته‌شده. اینجا همان سه حرف دوباره کنارِ هم می‌نشینند، بی‌آنکه حرفِ دیگری میانشان بیاید: در יְהִי אוֹר و باز در וַיְהִי אוֹר. و این بار خوانده می‌شوند הִיא — «او»، ضمیرِ مؤنث.

הִיא دقیقاً وارونهٔ אַיֵּה است: ه-ی-ا به‌جای ا-ی-ه. پرسش، وارونه، پاسخ می‌شود. «جایگاهِ شکوهِ او کجاست؟» — در او. و میلویِ همین הִיא (הא יוד אלף) باز هم ۱۳۷ است: همان سه حرف، همان عدد.

واژهٔ קַבָּלָה («کابالا») از ریشهٔ ק־ב־ל می‌آید، که دو معنا دارد: «پذیرفتن» و «رو‌به‌رو / موازیِ چیزی بودن». برایِ پذیرفتن باید رو‌به‌رویِ بخشنده ایستاد. در تمامِ تورات این ریشه تنها دو بار می‌آید — و هر دو بار در جمعِ مؤنث: מַקְבִּילֹת הַלֻּלָאֹת، «حلقه‌ها رو‌به‌رویِ یکدیگر بودند»، در وصفِ پرده‌هایِ خیمهٔ مقدس (شِموت/خروج ۲۶:۵ و ۳۶:۱۲).

و نکتهٔ شگفت این است: نخستین باری که چهار حرفِ קבלה در تورات همه با هم در یک واژه می‌آیند — با ترتیبی دیگر — آنجاست که خدا به ابراهیم می‌گوید: «هر آنچه سارا به تو می‌گوید، به صدایِ او گوش کن» — שְׁמַע בְּקֹלָהּ (پیدایش ۲۱:۱۲). واژهٔ בְּקֹלָהּ («به صدایِ او») همان چهار حرفِ קַבָּלָה است، و ارزشش نیز همان: ۱۳۷.

در فیزیک، ۱۳۷ عددی تصادفی نیست. وارونهٔ ثابتِ ساختارِ ریز (α) است: عددی که تعیین می‌کند نور با چه شدّتی به مادّه چنگ می‌زند. هر رنگی که می‌بینی، هر پیوندِ شیمیایی، هر تماسِ دستت با یک میز — همه با این عدد سنجیده می‌شوند. و هیچ فیزیکدانی تا امروز نتوانسته آن را از اصولِ نخستین بیرون بکشد.

و همین است ساختارِ اصلیِ کابالا: نور (אוֹר) که می‌بخشد، و ظرف (כְּלִי) که می‌پذیرد. بخشنده اصلِ مذکّر است؛ پذیرنده، اصلِ مؤنث. ۱۳۷ عددِ خودِ نور نیست و عددِ خودِ مادّه هم نیست — عددِ پیوندِ آن دو است. عددِ نسبت.

این پیوند در چند جایِ دیگر هم امضا شده است. در مِشلِی (امثال ۱۹:۱۴) عبارتِ אִשָּׁה מַשְׂכָּלֶת — «زنی خردمند» — برابرِ ۱۰۹۶ است؛ و چون دقیقاً هشت حرف دارد، سهمِ هر حرف می‌شود ۱۳۷. راحل (רָחֵל، ۲۳۸) و لِئا (לֵאָה، ۳۶)، دو همسرِ یعقوب، رویِ هم ۲۷۴ می‌شوند: میانگینشان باز ۱۳۷. و در زُهَر، فرشتهٔ زیبایی و خردِ کابالایی یוֹפִיאֵל نام دارد — که آن هم ۱۳۷ است.