«و خدا نور را روز خواند» (پیدایش ۱:۵). در کابالا، روز از نور ساخته شده و نور دگرگون نمی‌شود: אוֹר («نور») برابرِ ۲۰۷ است، و אֵין סוֹף («بی‌کران») نیز برابرِ ۲۰۷. روز همان بُعدِ درونی، ثابت و بی‌پایانِ زمان است — سه نیرویِ خِرَدیِ جان.

سال درست وارونه است. در عبری «سال» (שָׁנָה) و «دگرگونی» (שִׁינוּי) از یک ریشه‌اند. سال همان بُعدِ بیرونی و متغیرِ زمان است — هفت صفتِ احساسیِ جان، که میانِ آشکارگی و تاریکی نوسان می‌کنند. از همین رو یوسف خوابِ فرعون را «سال» تعبیر کرد، نه «روز»: فرعون در فصل‌ها زندگی می‌کرد، در فراوانی و قحطی.

نخست جمع: «روز» (יוֹם) برابرِ ۵۶ و «سال» (שָׁנָה) برابرِ ۳۵۵ است. ۵۶ + ۳۵۵ = ۴۱۱ — همان ارزشِ תֹהוּ، «تُهو»، تهیِ آغازینِ پیدایش ۱:۲، و همان ارزشِ יֵשׁ מֵאַיִן، «چیزی از هیچ». و ۴۱۱ برابرِ ۳ × ۱۳۷ است: عددِ کابالا، سه بار.

اکنون تقسیم. در کابالا هر حرف را می‌توان با نامِ کاملش نوشت (میلوی). «روز» (יום) از یود، واو و مِم ساخته شده؛ نوشته با نامشان — יוד ואו מם — برابرِ ۱۱۳ می‌شود. و همین ۱۱۳ در جایی دیگر از تورات پیدا است: «یا دو روز» (אוֹ יוֹמַיִם، خروج ۲۱:۲۱) نیز دقیقاً ۱۱۳ است.

یکی از نام‌هایِ خدا مָקוֹם است، «مکان» — «او مکانِ جهان است، و جهان مکانِ او نیست». ارزشش ۱۸۶ است، و این دقیقاً جمعِ مربعِ حروفِ نامِ الهیِ יהוה است: ۱۰² + ۵² + ۶² + ۵² = ۱۸۶. و نگاه کن به خودِ واژه: מקום با مِم آغاز و با مِم پایان می‌یابد، و در میانشان קו می‌مانَد — «خط».

پس تصویرِ کابالایی چنین است: مربع، فضایِ مطلقِ الهی؛ دایره در درونِ مربع، جهانِ آفریده — سالی که می‌گردد؛ و خطی که دایره را می‌شکافد، پرتوِ نور — روزی که دگرگون نمی‌شود. π دقیقاً نسبتِ میانِ دایره و خطِ قطرِ آن است. یعنی: نسبتِ میانِ زمانی که می‌گذرد و زمانی که می‌مانَد.

و اگر مربعی به ضلعِ ۱۱۳ بکشی و دایره‌ای در آن بگنجانی، آنچه از مربع بیرونِ دایره می‌مانَد تقریباً ۲٬۷۴۰ واحد است — ۲۰ × ۱۳۷. عددِ نور، باز هم، در حاشیهٔ خودِ هندسه.