در کنیسه، وقتی کسی بیمار است، دعایی به نامِ מִי שֶׁבֵּרַךְ (می شِبِراخ، «او که برکت داد...») خوانده می‌شود — دعایی برایِ شفا. در آن از רְפוּאַת הַנֶּפֶשׁ וּרְפוּאַת הַגּוּף (رِفوئَت هَنِفِش اورِفوئَت هَگوف، «شفایِ جان و شفایِ تن») سخن می‌رود.

اگرچه خودِ دعا متأخّر است، ریشه‌اش در زبورِ داوود است. در مزامیر ۱۰۳:۳ دو کارِ خدا در یک نفَس کنارِ هم می‌آیند: הַסֹּלֵחַ לְכָל־עֲוֺנֵכִי הָרֹפֵא לְכָל־תַּחֲלוּאָיְכִי (هَسولِچ لِخُل عَوونِخی، هَرُفِه لِخُل تَچَلوآیِخی) — «او که همهٔ گناهانت را می‌آمرزد، او که همهٔ بیماری‌هایت را شفا می‌دهد.»

ترتیب اتفاقی نیست: نخست بخشش، سپس شفا. و در مزامیر ۶:۳، داوود خودْ فریاد می‌زند: רְפָאֵנִי יְהוָה (رِفائِنی اَدونای) — «شفایم ده، ای خداوند، که استخوان‌هایم لرزانند.» این کوتاه‌ترین دعایِ شفا در کتابِ مقدّس است: دو واژه، و یک اعتماد.

هم در دعا و هم در آن آیه، جان پیش از تن می‌آید: نخست «شفایِ جان»، آنگاه «شفایِ تن». این ترتیب، آموزه است. در زبانِ عبری، תְּשׁוּבָה (تِشووا) هم «توبه» است و هم «بازگشت» — بازگشتنِ جان به خانه، به نزدِ خدا. و بازگشتن، خودْ نوعی شفاست: زخمِ جدایی، با برگشتن، التیام می‌یابد.

اینجاست تفاوتِ صادقانه و امیدبخش: شفایِ تن همیشه در دستِ ما نیست، و گاه فرانمی‌رسد آن‌گونه که می‌خواهیم. اما شفایِ جان همیشه در دسترس است. هیچ‌کس آن‌قدر دور نرفته که نتواند بازگردد. تن شاید نتواند برخیزد؛ جان همیشه می‌تواند به خانه برگردد.

در «می شِبِراخ» بیمار را بی‌نام رها نمی‌کنند. او را با نامِ خودش و نامِ مادرش می‌خوانند: «فلان، پسر/دخترِ فلانه». در سنّت، در دعایِ شفا نام را به مادر می‌بندند، نه به پدر — گویی رحمتِ مادر، نزدیک‌ترین درگاه به رحمتِ خداست.

نام بردن، انتزاع را به یک چهره بدل می‌کند. دیگر «بیماری» در میان نیست؛ این شخص است، عزیز و یگانه، که در حضور آورده می‌شود. دعا با نام، اعلام می‌کند: تو فراموش نشده‌ای.