مزمورِ ۱۳۷ دقیقاً ۸۴ واژه دارد. نیمهٔ ۸۴ برابرِ ۴۲ است — همان شمارِ منزل‌هایی که قومِ اسرائیل در بیابان پیمود (بَمیدبار ۳۳؛ راشی همان‌جا). و واژهٔ چهل‌و‌دوم دقیقاً کجاست؟ لְשׁוֹנִי، «زبانِ من». واژهٔ چهل‌و‌سوم لְחִכִּי است، «به کامِ من».

این دو واژه از آیهٔ مشهورِ سوگند می‌آیند: «اگر تو را فراموش کنم، ای اورشلیم… زبانم به کامم بچسبد». مزمور دقیقاً همان‌جا دو نیم می‌شود که زبان به کام می‌چسبد: در مرزِ میانِ سخن و خاموشی. و در سنّت، زبان و کام دو مبدأِ متفاوتِ صدا در دهان‌اند — دو «سرچشمه».

حال ارزشِ عددیِ آن ۴۲ واژهٔ نخست را جمع کن — از עַל نخستین تا לְשׁוֹנִי. حاصل ۱۳٬۷۰۰ است. دقیقاً صد برابرِ ۱۳۷: عددِ קַבָּלָה و همان عددی که در فیزیک پیوندِ نور و ماده را می‌سنجد.

مزمور دقیقاً ۳۱۷ حرف دارد — و ۳۱۷ جابه‌جاییِ رقم‌هایِ ۱۳۷ است. اما امضا ژرف‌تر می‌رود: نخستین واژهٔ مزمور עַל («بر») برابرِ ۱۰۰ است، آخرین واژه‌اش הַסָּלַע («صخره») برابرِ ۱۶۵، و نامِ خدا (יהוה = ۲۶) دو بار در آن می‌آید. ۱۰۰ + ۱۶۵ + ۵۲ = ۳۱۷. مزمور شمارِ حروفِ خود را در آغاز، پایان و نامِ الهی‌اش نوشته است.

و ارزشِ عددیِ تمامِ مزمور ۲۴٬۲۵۵ است = ۵۵ × ۴۴۱. ۵۵ برابرِ הַכֹּל («همه‌چیز») است و ۴۴۱ برابرِ אֱמֶת («حقیقت»، که ۲۱ به توانِ دو است). و جمعِ همان دو عدد، ۵۵ + ۴۴۱، برابرِ ۴۹۶ می‌شود: מַלְכוּת، مَلخوت، «پادشاهی» — واپسین سفیرا، همان که تبعید را در خود می‌کشد.

و یک جزئیاتِ کوچک که همه‌چیز را می‌گشاید: مزمور با حرفِ עַיִן آغاز می‌شود (עַל) و با همان حرف پایان می‌یابد (הַסָּלַע). עַיִן یعنی «چشم». تبعید با چشمی گریان آغاز می‌شود و با چشمی می‌بندد که هنوز می‌نگرد — همان‌گونه که یِشَعیاهو (اشعیا) ۵۲:۸ وعده می‌دهد: «زیرا چشم در چشم خواهند دید، آنگاه که خداوند به صیون بازگردد».

مزمور با سخت‌ترین آیه‌اش پایان می‌یابد — فریادِ قومی ویران‌شده بر ضدِّ امپراتوری‌ای که آن را ویران کرد. مفسّرانِ کلاسیک آن را نه دستور، بلکه دادخواهی می‌خوانند؛ و در خوانشِ کابالایی «کودکانِ بابل» زاده‌هایِ خودِ شرّند و «صخره» (הַסֶּלַע) نامی است برایِ خدا، همان صخره‌ای که همه‌چیز بر آن فرومی‌ریزد.

و درست همان آیه یک مُهر بر خود دارد. ارزشِ عددیِ کاملِ آن ۱۸۲۰ است: یعنی ۷۰ × ۲۶ — عددِ حرفِ עַיִן («چشم») ضربدرِ نامِ خدا. و ۱۸۲۰ دقیقاً همان تعداد بارهایی است که نامِ יהוה در سراسرِ تورات می‌آید (شمارش‌شده و راست‌آزمایی‌شده در متنِ مسورایی، شاملِ صورت‌هایِ پیشوندی چون לַיהוה و וַיהוה).

پس آخرین سخنِ مزمورِ تبعید — تلخ‌ترین سطرش — دقیقاً به اندازهٔ همهٔ بارهایی می‌ارزد که خدا نامِ خود را در تورات نوشته است. در ژرف‌ترین نقطهٔ تبعید، امضایِ کاملِ خدا آنجا حاضر است.

و اکنون مزمورِ همتا، مزمورِ ۱۲۶ — مزمورِ بازگشت. آیهٔ پایانی‌اش دو حرکتِ مکمل را کنارِ هم می‌گذارد: «رفتن می‌رود و می‌گرید، آن‌که بذر می‌بَرَد؛ آمدن می‌آید با شادی، آن‌که بافه‌هایش را می‌آورد». عبری هر فعل را دو بار می‌گوید: הָלוֹךְ יֵלֵךְ («رفتن می‌رود») و בֹּא יָבֹא («آمدن می‌آید»).

הָלוֹךְ יֵלֵךְ برابرِ ۱۲۱ است — که ۱۱ به توانِ دو است. בֹּא יָבֹא برابرِ ۱۶ است — که ۴ به توانِ دو است. و ۱۲۱ + ۱۶ = ۱۳۷. رفتن و آمدن، اندوه و شادی، دو مربعِ کامل که با هم عددِ کابالا را می‌سازند.

هر عددی را می‌توان با حداکثر چهار مربع نوشت؛ اما عددی که با تنها دو مربع نوشته شود کمیاب است. اختلافِ دو ریشهٔ ۱۳۷ (۱۱ و ۴) برابرِ ۷ است. سری f(n) = n² + (n+۷)² را بساز و از n = −۳ آغاز کن: ۲۵، ۲۹، ۳۷، ۴۹، ۶۵، ۸۵، ۱۰۹، ۱۳۷… ۱۳۷ هشتمین جمله است، درست در میانهٔ سیزده جملهٔ نخست — و جمعِ آن سیزده جمله برابرِ ۱٬۷۸۱ است، یعنی ۱۳ × ۱۳۷.

و یک واپسین تاب: در مزمورِ ۱۲۶ واژه‌ای هست که به یک صورت نوشته می‌شود (שְׁבוּתֵנוּ) و به صورتی دیگر خوانده (שְׁבִיתֵנוּ). اگر ارزشِ کلِ مزمور را با نوشته و با خوانده جمع کنی، ۲۴٬۶۶۰ به دست می‌آید = ۱۸۰ × ۱۳۷. و این دو عدد، عمرِ انسان‌اند: ۱۸۰ سالِ ییتسحاق (پیدایش ۳۵:۲۸)، درازترین عمرِ پدرانِ قوم؛ و ۱۳۷، عمری که در تورات بیش از همه تکرار می‌شود — اسماعیل، لاوی و عَمرام.