تازه از دریای سرخ گذشته‌اند. در مارا، آب تلخ بود و قوم لب به شکایت گشودند. خدا آبی شیرین به ایشان داد و آنگاه عهدی بست: «اگر آوازِ خداوند، خدایت را به‌راستی بشنوی... هیچ‌یک از بیماری‌هایی را که بر مصر نهادم، بر تو نخواهم نهاد؛ زیرا من خداوند، شفادهندهٔ توام» (خروج ۱۵:۲۶).

واژهٔ پایانی، רֹפְאֶךָ (روفِئِخا)، یعنی «شفادهندهٔ تو». خدا نمی‌گوید «شفا را می‌فرستم» یا «شفا را می‌بخشم». می‌گوید: شفادهنده، خودِ من‌ام. شفا فعلِ او نیست — یکی از نام‌های اوست.

راشی (فرانسه، سدهٔ یازدهم؛ بزرگ‌ترین مفسّرِ تورات) بر این آیه نکته‌ای ژرف می‌آورد. او می‌پرسد: اگر خدا بیماری را نمی‌فرستد، پس «شفادهنده» چه معنا دارد؟ و پاسخ می‌دهد — به نقل از مِخیلتا — که خودِ تورات شفاست. سخنانِ تورات، چون نسخهٔ پزشک، پیشگیری‌اند: آن‌که بدان‌ها زندگی کند، بیماری بر او راه نمی‌یابد.

پس خدا دو شفا دارد: یکی، شفای آن‌که افتاده است؛ دیگری، تورات همچون پیشگیری — تا اصلاً نیفتی. پزشکِ راستین نه فقط درمان می‌کند، که نگه می‌دارد.